Aktualności

95-083 Lutomiersk
ul.Kościuszki 5

Czy jesteś świadomy (a), że to właśnie cały Wszechświat pochodzi od Boga. Spójrz na jego nieskończoność, harmonię i celowość!. Jak wielki, wspaniały i cudowny jest nasz Stwórca. Czy ty wierzysz, że najdoskonalszym stworzeniem Boga jest właśnie człowiek. Na swój obraz i podobieństwo nas stworzył, niewiele mniejszymi od aniołów, czytamy w Piśmie świętym. Fiodor Dostojewski pisał: „Kto pragnie ujrzeć twarzą w twarz Boga żywego, niech nie szuka Go na pustynnym fundamencie własnych myśli, lecz w miłości bliźniego”. Ludzkości spowszedniał ten nieogarniony wzrokiem, myślą, sercem i rozumem Świat. Wielu nie zastanawia się nad jego początkiem, funkcjonowaniem. Wszystko mi się należy. Tak musi być. W starożytności ludzie pytali: skąd?, dlaczego?, po co, w jakim celu?. Filozofia była rzeczywiście nauką o mądrości ziemskiego życia. Czy wierzysz, że Bóg bardzo cię kocha, ciebie i mnie. To my tak często przez przeróżne grzechy, odwracamy się od Niego. On również i wtedy na nas się nie gniewa. Wciąż czeka na nasze do Niego powroty. Zawsze przebacza - bo Jego Miłosierdzie nigdy nie ma końca. Taki jest nasz Bóg. Wielu dzisiaj nie liczy się z Bogiem. Podobnie było również i dawniej.  Spójrzmy na Naród Wybrany. Bóg umiłował go szczególnie. W przeróżny sposób dawał oznaki swojej troski, miłości i opieki. Wystarczy tu chociażby wspomnieć 40 - letnią wędrówkę Izraelitów do Ziemi Obiecanej. Wędrówka ta przebiegała w trudnych warunkach. Droga wiodła przez tereny pustyni, gdzie jak wiemy trudno jest o jakiekolwiek pożywienie czy wodę tak niezbędne do przeżycia. A mimo to Naród ten nie zginął, przetrwał czas drogi. Żydzi okazywali jednak często w drodze swoje niezadowolenie.

http://eucharystia.org/wp-content/uploads/2015/02/post-modlitwa-jalmuzna-630x250.jpg
 
Środa Popielcowa  -
w Kościele katolickim rozpoczyna się Wielki Post

Znalezione obrazy dla zapytania popielecŚroda Popielcowa swą nazwę przyjęła z obrzędu posypywania głów popiołem.
W obecnej liturgii symbolowi temu towarzyszą wypowiadane przez kapłana słowa: "Prochem jesteś i w proch się obrócisz" lub "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". To gest uznania swojej niewystarczalności i zależności od Boga.
Środa Popielcowa rozpoczyna okres 40-dniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości - świąt Wielkiej Nocy. Wielki Post trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.
Wielki Post nawiązuje do 40-dniowego pobytu Chrystusa na pustyni, gdzie pościł i był kuszony przez szatana. Jezus udał się w miejsce odosobnienia zaraz po przyjęciu chrztu z rąk św. Jana i przed rozpoczęciem publicznej działalności.
Wtedy też św. Jan nawoływał do pokuty oraz przygotowania na przyjście Zbawiciela, który będzie chrzcił "Duchem Świętym i ogniem". Post jest więc jednym z elementów pokuty.

Wezwanie do wewnętrznego nawrócenia

Tradycja posypywania popiołem na znak pokuty sięga VIII wieku. Od XI stulecia zwyczaj ten przyjął się w całym Kościele. Popiół pochodzi ze spalonych palm, poświęconych w poprzednim roku podczas Niedzieli Palmowej.
Tego dnia obowiązuje wstrzemięźliwość i post. Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście - osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60. roku życia. W tym dniu ludzi wierzących obowiązuje post ścisły, tzn. jeden posiłek do syta, bez potraw mięsnych.
Okres Wielkiego Postu jest dla wiernych wezwaniem do odnowienia życia i wewnętrznego nawrócenia. Od jego początku, aż do Wigilii Paschalnej, nie mówi się Alleluja. W tym czasie, w każdy piątek w kościołach odprawia się nabożeństwo Drogi Krzyżowej, w niedzielę - nabożeństwo Gorzkich Żali.
Wielki Post w Kościele katolickim to także czas przygotowań poprzez rekolekcje i spowiedź do największego święta w całym roku liturgicznym - Zmartwychwstania Pańskiego, czyli Świąt Wielkanocnych.

Słowo jest darem. Druga osoba jest darem

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem. Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia (por. Homilia podczas Mszy św., 8 stycznia 2016).
Wielki Post jest czasem sprzyjającym zintensyfikowaniu życia duchowego poprzez święte środki, jakie oferuje nam Kościół: post, modlitwę i jałmużnę. U podstaw wszystkiego jest Słowo Boże, do którego słuchania i bardziej pilnego rozważania jesteśmy w tym okresie zachęcani. Chciałbym zwłaszcza zatrzymać się tutaj nad przypowieścią o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31). Pozwólmy się zainspirować tą tak znamienną kartą, która daje nam klucz do zrozumienia, jak działać, aby osiągnąć prawdziwe szczęście i życie wieczne, zachęcając nas do szczerego nawrócenia.

1. Druga osoba jest darem

Przypowieść rozpoczyna się od przedstawienia dwóch głównych bohaterów, ale to człowiek ubogi jest opisany bardziej szczegółowo: jest on w stanie rozpaczliwym i nie ma siły, aby się podnieść, leży u bramy bogacza i je okruszyny, które spadają z jego stołu, całe jego ciało jest pokryte ranami a psy przychodzą je lizać (por. ww. 20-21). Obraz jest więc ponury, a człowiek jest powalony na obie łopatki i poniżony.
Scena okazuje się jeszcze bardziej dramatyczna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ubogi nazywa się Łazarz: jest to imię pełne obietnic, które dosłownie oznacza „Bóg pomaga”. Zatem nie jest to osoba anonimowa, ma wyraźnie określone rysy i ukazuje się jako człowiek, z którym należy łączyć jakąś historię osobistą. Chociaż dla bogacza jest on jakby niewidoczny, dla nas staje się znany i niemal bliski, staje się obliczem; a jako takie – darem, bezcennym bogactwem, istotą chcianą, kochaną, zapamiętaną przez Boga, nawet jeżeli jej konkretna kondycja jest sytuacją odrzucenia przez ludzi (por. Homilia na Mszy św., 8 stycznia 2016).

Przykazania kościelne nakazują raz w roku przestąpić do spo­wiedzi św. i przyjąć Komunię św. Jak należy rozumieć te przykazania i kiedy trzeba ten obowiązek wypełnić?

Obowiązek spowiadania się przynajmniej raz w roku przed wła­snym duszpasterzem i przyjęcia Komunii św. w okresie Wielkanocnym ustanowił w 1215 roku IV Sobór Laterański. Sobór Trydencki zarzą­dził, by doroczna spowiedź odbywała się w Wielkim Poście, nie wspo­minając jednak o przymusie parafialnym. Wzrost liczebności spowie­dzi i Komunii św. poza okresem Wielkanocnym w XVII-XVIII wieku świadczy, że część wiernych przystępowała do sakramentów nie tylko wskutek grożących im sankcji.Katechizm Kościoła Katolickiego z 1992 r. poucza, że przykazania kościelne odnoszą się do życia moralnego, które łączy się z życiem liturgicznym i czerpie z niego swoją moc. W Katechizmie znajdujemy pouczenie, że charakter obowiązujący tych przykazań jest potrzebny w tym celu, abyśmy mieli „zagwarantowane minimum ducha modlitwy i wysiłku moralnego we wzrastaniu miłości Boga i bliźniego” (KKK 2041). Katechizm zamieszcza pięć przykazań kościelnych i krótko tłu­maczy ich znaczenie dla nas. Drugie przykazanie kościelne na­kazuje „przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu po­kuty”.

Co chwila pojawiają się w internecie informacje o możliwości spo­wiedzi przez Internet lub przez telefon. Czy rzeczywiście możliwe jest korzystanie z sakramentu pokuty w ten sposób?

Sakrament pokuty przez wieki był sprawowany w różnych formach, zawsze jednak konieczna była obecność spowiednika i penitenta. Ko­deks Prawa Kanonicznego stwierdza, iż „miejscem właściwym przyj­mowania spowiedzi jest kościół lub kaplica” (Kan. 964 § 1). Spowiedzi nie należy przyjmować poza konfesjonałem, z wyjątkiem uzasadnionej przyczyny (Kan. 964 § 3). Kodeks nie wspomina o możliwości spowie­dzi za pośrednictwem urządzeń tech­nicznych czy pełnomocnika. Pytanie o możliwość udzielania sakramen­tów na odległość nie jest w Koście­le pytaniem nowym. Już w połowie XIII wieku św. Tomasz z Akwinu, stwierdził, że na odległość nie da się udzielić żadnego sakramentu. Stolica Apostolska – dekretami z 20 sty­cznia 1602 r. i 7 stycznia 1603 r. – stanowczo zakazała pojawiającej się praktyki spowiedzi za pośrednictwem listu, zwłaszcza w krajach pro­testanckich. Pytanie o możliwość spowiadania się na odległość powró­ciło po wynalezieniu telefonu. Jednak Penitencjara Apostolska 1 lipca 1884 r. nie wyraziła zgody. Papieska Rada ds. Środków Społecznego

Znalezione obrazy dla zapytania godzina miłosierdziaW odpowiedzi na prośbę kard. Józefa Glempa, ówczesnego prymasa Polski i przewodniczącego Konferencji Episkopatu, Stolica Apostolska wydała 12 stycznia 2002 roku dekret nadający szczególny przywilej. Każdy, kto na terenie Polski pobożnie odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernakulum, uzyska odpust zupełny. Warunkiem odpustu jest także stan łaski uświęcającej, Komunia eucharystyczna modlitwa w intencjach Ojca Świętego i brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

Odpust mogą uzyskać też ci, którzy nie mogą udać się do kościoła, np. z racji choroby. Jeśli „odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym” – również otrzymują odpust zupełny.

Znalezione obrazy dla zapytania 100 lecie objawień fatimskichW 2017 r. obchodzimy 100. rocznicę „pierwszej wizyty złożonej w Fatimie przez Panią przybyłą z Nieba”. W ramach przygotowań do tego jubileuszu trwa Wielka Nowenna Fatimska, zapoczątkowana 13 maja 2009 r. Każdy rok nowenny ma swoje programowe hasło, nawiązujące do treści orędzia fatimskiego. W 2012 r. są to słowa: „Nie żyjemy dla siebie”, zwracające uwagę na konieczność wynagradzania Bogu za grzechy świata. - Mając na uwadze realizację słów Maryi wypowiedzianych w Fatimie, warto przypomnieć, że w 1939 r. s. Łucja pisała do Ojca Świętego Piusa XII, iż gdyby ludzie włożyli więcej wysiłku w propagowanie i przyjęcie nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca, mogłoby nie być II wojny światowej - zaznaczył w wypowiedzi dla „Niedzieli” ks. dr Krzysztof Czapla, dyrektor Sekretariatu Fatimskiego w Zakopanem na Krzeptówkach, koordynującego przebieg Wielkiej Nowenny Fatimskiej. - Każdy z nas powinien stać się świadkiem orędzia fatimskiego przez osobiste praktykowanie i wypełnienie apelu, jaki Matka Boża skierowała do świata w Fatimie. A przypomniała nam i pouczyła nas, iż Bóg pragnie ratować grzeszników, świat i Kościół przez nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca - mówi dyrektor Sekretariatu Fatimskiego. Jego zdaniem, wezwanie Matki Bożej pozostaje w dalszym ciągu aktualne i czeka na odpowiedź, wyrażoną zadośćuczynieniem za innych, zwłaszcza za zatwardziałych grzeszników. Aby świat ocalić, potrzebna jest wiedza o objawieniach Matki Bożej w Fatimie i wiara w nadprzyrodzoną moc tych objawień.
Każdy z nas może się włączyć w dowolnym czasie w Wielką Nowennę Fatimską przez codzienny Różaniec, ofiarę daną z miłością i uległością wobec woli Bożej, a także przez nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca i świadome poświęcenie się Niepokalanemu Sercu Maryi. Informacje na temat nowenny można uzyskać na stronie: www.sekretariatfatimski.pl.

  

Litania do Najświętszej Maryi Panny - Matki Bożej Szkaplerznej z Góry Karmel

Kyrie elejson. Chryste elejson. Kyrie elejson
Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas
Ojcze z nieba, Boże - zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże,
Duchu Święty, Boże,
Święta Trójco, Jedyny Boże,

Święta Maryjo - módl się za nami
Święta Maryjo, Matko Boża,
Święta Maryjo z Góry Karmel,
Święta Maryja, Matko szkaplerza,
Święta Maryjo, przynosząca przywilej sobotni,

Matko Chrystusa,
Gwiazdo morza
Mistyczna drogo do nieba,
Mistyczna gwiazdo Góry Karmel,
Napełniona łaską Bożą,
Wybranko Boga,
Mieszkanie Słowa,
Uczennico Pana,
Prosta drogo do nieba,
Bramo rajska,